బాల్యంపై అఘాయిత్యం… నీలి నీడలు…
నిర్మలమైన ఆకాశం కింద
పసి పాదాలు మట్టిని ముద్దాడేవి.
చిరునవ్వులు వికసించే తోటలో
కలలు కాయలై పండేవి మా బాల్యంలో…
కానీ ఒక్కసారిగా చీకటి చేయి వేసింది.
నీలి నీడలు పడ్డాయి ఆ మెరుపు మీద.
పూలు కోయాలని వచ్చిన చేతులు
కత్తులై మా బతుకుల్ని చీల్చాయి!
ఆటల మైదానం రక్తపు మరకలైంది.
గొంతులోని నవ్వులు అరుపులుగా మారాయి.
చిన్ని చేతులు ఆశలను పట్టుకున్నాయి,
కానీ వాటిని బలవంతంగా విరిచేశారు.
నీలి నీడలు కప్పిన ఆ రాత్రులు…
బాల్యమనే తెల్లని కాగితంపై
నల్లటి మచ్చలు పడ్డాయి శాశ్వతంగా.
కలలు చీలిపోయి, భయాలు పుట్టాయి.
ఎంతో మంది పసి దేవతలు
ఆ నీడల్లో కరిగిపోయారు.
వారి కళ్లలోని వెలుగు ఆరిపోయింది,
బాల్యం అనే పేరు మాత్రం మిగిలింది.
ఇప్పటికీ ఆ నీలి నీడలు
ఎన్నో గుండెలపై బరువుగా కూర్చున్నాయి.
బాల్యపు పవిత్రతను కాల్చిన ఆ అఘాయిత్యం…
ఎప్పటికీ మరువలేము.
మా చిన్నారి ప్రపంచాన్ని ధ్వంసం చేసిన
ఆ చీకటి చేతులను శపిస్తూ…
బాల్యం మీద పడిన నీలి నీడలు
ఇంకా తొలగని గాయాలుగా మిగిలాయి.
